Mijn Leven met NAH: Schrijven met een beperking, iedere dag een nieuwe uitdaging

38 jaar geleden werd ik geboren, een vrolijk jongetje met lust voor leven in zijn ogen. Drie maanden later werd ik ernstig ziek en ging dat licht uit. Tijdens mijn verblijf in het toen nog academisch ziekenhuis in Groningen heb ik zuurstof te kort opgelopen en daar een hersenbeschadiging aan over gehouden. Vijf en Dertig jaar lang heb ik mijn weg proberen te vinden met deze beperking. Volgens alle artsen en specialisten die ik in de loop van mijn leven heb gezien is mij altijd verteld dat ik buiten mijn vreemde loopje er verder niets aan over gehouden heb. Dit bleek dus niet waar, het bleek dat de beschadiging in mijn hoofd groter was dan ik had gedacht. Vroeger zou ik namelijk gezegd hebben dat ik wel eens iets vergeet. Maar het blijkt dat ik een slecht geheugen heb, een slechte concentratie een lage informatie verwerking. Dit zetten natuurlijk mijn leven op zijn kop. Maar diep van binnen ben ik wel blij dat ik hier niet eerder achter gekomen ben. Wat heeft dit nou met schrijven te maken zullen jullie wel denken.

Nu alweer 9 jaar geleden begon ik aan met debuut Verloren Verleden die ik bij Boekscout heb uitgegeven op 26 April 2013. Voor mij was dit een enorme overwinning, ten eerste omdat ik met dit boek over een onderwerp kon schrijven dat mij heel erg heeft bezig gehouden en nog heel erg bezig houd, het onderwerp depressie wel te verstaan. Een sluipende ziekte die vanaf mijn pubertijd steeds op de meeste rotmoment zijn hoofd opsteekt. Tijdens het acht jarige schrijf avontuur, heb ik heel erg veel plezier en frustratie gehad om mijn stijl te ontwikkelen. Wat ik bijvoorbeeld heel moeilijk vond was het ordenen van feiten en gebeurtenissen. Dus werd ik soms gefrustreerd als ik weer eens vastliep omdat de karakters niet klopte bij de tijdlijn bijvoorbeeld. Verloren verleden is een autobiografisch boek, heel veel hoorde dus in mijn eigen hoofd te zitten. Het schrijf project wat toen nog Huilen zonder tranen als titel had, was dus echt een uitdaging om te schrijven omdat ik steeds weer moest graven in mijn verleden. Hoe verder ik terug ging hoe moeilijker het werd. Met veel lieve en kritische mensen om mij heen is er uiteindelijk een mooi en kloppend verhaal uitgekomen.

Dan hoop je als schrijver dat het grootste deel achter je licht, maar nee hoor dan heb je het goed mis. Dan moet je nog verder gaan graven. Toen je op school zat jaren geleden heb je geleerd over het goede gebruik van de Nederlandse taal. Waar is dat ook alweer gebleven is de eerste vraag die bij mij op kwam. Dan kom je er achter dat een groot deel van de basis nog in je hoofd zit omdat je dat dagelijks gebruikt. Maar nadat je je verhaal door een aantal kritische mensen heb laten lezen merk je dat niet alle regels er nog even goed inzitten. Daar komt ook nog eens bij dat je op dat moment verdiept zit in de Engelse taal omdat je daar een opleiding voor volgt. In deze tijd deed ik een opleiding Docent Engels, deze heb ik door mijn depressie en het effect van deze depressie op mijn beperking moeten afkappen. Want leren met een niet aangeboren hersenletsel op het HBO blijkt moeilijk zonder de goede begeleiding, maar dat is een blog voor een andere keer.

Maar naar acht jaar ploeteren heeft Verloren Verleden het levenslicht gezien. Dit in een hele stressvolle rot periode aangezien ik op het punt stond met mijn opleiding te stoppen en ik ook in die tijd meer leerde over mijn beperking. Door verloren Verleden kon ik even lekker een paar maanden op een roze wolk zweven. Ik ben via via steeds meer in de mooie wereld van het schrijven terecht gekomen. Ik ben voor de Sword.nl gaan schrijven en heb zo ook meer mensen leren kennen die dezelfde passie hebben als ik. Ook ben ik met een tweede boek begonnen. Dit boek is voortgekomen uit een idee dat ik had voor een schrijfproject dat nooit van de grond is gekomen. In november 2012 werden de eerste stenen voor het verhaal Holland 22 gelegd. Met dit verhaal brak een nieuw hoofdstuk aan in mijn leven.

Het nadeel van een roze wolk is dat je er ook gigantisch vanaf kan donderen. Hoe meer ik mij in de wereld van het schrijven ging verdiepen hoe meer ik tegen een aantal eigen gemaakte muren aan liep. Ik had te maken met schrijvers die niet dezelfde beperking hadden dan ik, of helemaal geen beperking. Op het internet kom je veel advertenties tegen voor schrijfopleidingen, workshops en andere manieren om verder te komen in het schrijven. Hier heb ik nooit het geld voor gehad, en als ik eens de kans had om een workshop te volgen, ging alles veel te snel voor mij. Als je een trage informatie verwerking hebt dan helpt het niet als je jezelf gaat spiegelen aan anderen, de muren waar je dan tegen aanloopt zijn dan het hardst.

Sinds ik gestopt ben met mijn opleiding zit ik door mijn depressie thuis. Doordat ik in de ziektewet zit heb ik meer tijd om te lezen, hierdoor kan ik mijn recensies schrijven, maar ik kan mij ook gelijk laten in inspireren door collega schrijvers. Maar diep van binnen weet ik dat ik niet zoals andere schrijvers zal zijn. Ik zal altijd afhankelijk zijn van de mensen om mij heen. Ook zal ik niet het hoogste tempo qua schrijven hebben. Mijn voordeel is dan wel dat ik zoveel ideeën heb dat ik al meer in de planning heb staan.

Schrijven met mijn beperking is een grote uitdaging en niet altijd even makkelijk. Maar ondanks alles blijf ik schrijven en hard werken zodat mijn tweede boek volgens jaar het levenslicht kan zien. Wat ik kwijt wil aan de andere schrijvers die iedere dag kampen met hun beperking. Geef niet op en gooi je creativiteit niet weg door je beperking. Dat zou heel erg zonde zijn.

Coenraad de Kat( cdekat@xs4all.nl )

10/18/2014 4:25am

Heel mooi verwoord Dennis en toi toi toi en altijd trots blijven op wat je doe en al gedaan heb. Blijf achter je ideeën blijven staan en ga ervoor.

One thought on “Mijn Leven met NAH: Schrijven met een beperking, iedere dag een nieuwe uitdaging

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: